izmir escortizmir escortantalya escortizmir escortpornojigolopornomp3dinlemuzikdinle.comizmir escort kizlarkarsiyaka escortescort bayanbursa escortistanbul escortistanbul escortistanbul escortgaziantep escortdenizi escort
escort istanbulescort eskisehirpendik escort
istanbul escort

Eleştiri Kültürü

Bu haber 08 Kasım 2018 - 11:26 'de eklendi ve 55 kez görüntülendi.

Yaklaşan yerel seçimler ile birlikte, gerek basın yayın gerekse de sosyal medyada eleştirinin dozunun kaçırıldığı görülüyor. İster yetkili makamda olsun ister o makama talip olanlar olsun çok sert geçen bir süreç yaşanıyor. Umarız bu doz acımasızca artmaya devam etmez. Bunu yazarken elbette “eleştiri olmasın” gibi bir şey kastedilmiyor. Bunun altını çizmek lazım. Özellikle seçimler yoluyla belirli makamlara gelenler eleştirilecek. Eleştirilecek ki; daha iyi, daha güzel ortaya çıksın. Eleştirinin yapıcı olması gerektiğini de söylemeye gerek yok zaten. Ve tabi ki eleştiri denilince bu yazı için de geçerli elbet!

İçinde yaşadığımız toplumda bilerek ya da bilmeden yapılan eleştiri kültürümüze geniş bir çerçeveden baktığımız zaman iyimser olmak kolay değil. Bir araştırma yapılsa acımasız eleştiri yapma konusunda ön sıralarda olduğumuz ortaya çıkacaktır. Maalesef uzman olmadığımız konularda bile yorum getiriyor, eleştiri yapıyoruz. Aynı zaman dilimleri içinde, bazen bir bakan, bir mühendis, bir üst düzey yönetici, bir spor adamı, bir dini otorite ya da bir doktor gibi ahkâm kesiyoruz. Bazen de bir yargıç gibi hemen mahkûm ediveriyoruz. Tekrar edersek, eleştiri yapmayacak mıyız? Elbette yapacağız ama en uygun şekilde, konuya hâkim olduğumuz kadar ve bilgimiz ölçüsünde.

Aslında bu ne demek istediğimizi anlatan güzel bir hikâye var. Belki daha önce okudunuz. Öyle bile olsa tekrar okuyalım ve eleştirinin boyutlarını birlikte görelim. Hindistan’da çok ünlü Ranga Guru adında bir ressam varmış. Herkes bu ressamın yaptığı resimleri beğenirmiş. Bu ressam aynı zamanda öğrenci yetiştirmekteymiş. İyi öğrencilerinden birisi olan Raciçi eğitimini tamamlamış ve son resmini yaparak hocası Ranga Guru’ya götürmüş ve ondan resmini değerlendirmesini istemiş. Ranga Guru; “Sen artık ressam sayılırsın Racaçi, bundan sonra senin resmini halk değerlendirecek” diyerek resmi şehrin en kalabalık meydanına götürmesini ve en görünen yerine koymasını istemiş. Yanına da kırmızı bir kalem koyarak halktan beğenmedikleri yerlere çarpı koymalarını rica eden bir yazı bırakmasını söylemiş. Raciçi çıkıp gitmiş ve vakit geçirmeden hocasının söylediğini yerine getirmiş. Resmi şehrin kalabalık bir meydanına bırakmış yanında bir kırmızı kalem ve bir kısa not ile. Birkaç gün sonra resme bakmaya gittiğinde görmüş ki, tüm resim çarpılar içinde ve neredeyse görünmüyor. Çok üzülmüş tabii. Emeğini ve yüreğini koyarak yaptığı tablo kırmızıdan bir duvar sanki. Alıp resmi Ranga Guru’ya götürmüş ve ne kadar üzgün olduğunu belirtmiş.

Ranga Guru üzülmemesini ve yeniden resme devam etmesini önermiş. Raciçi yeniden yapmış resmi ve yine hocası Ranga Guru’ya götürmüş. Hocası resmi tekrar şehrin en kalabalık meydanına bırakmasını istemiş. Ama bu defa yanına bir palet dolusu çeşitli renklerde yağlı boya, birkaç fırça ile birlikte… Ve yanına insanlardan beğenmedikleri yerleri düzeltmesini rica eden bir yazı ile birlikte.

Raciçi denileni yapmış. Birkaç gün sonra gittiği meydanda görmüş ki resmine hiç dokunulmamış, fırçalar da, boyalar da kullanılmamış… Çok sevinmiş ve koşarak Ranga Guru’ya gitmiş ve resme dokunulmadığını anlatmış. Ranga Guru başlamış anlatamaya. “Sevgili Raciçi, sen ilk durumda insanlara fırsat verildiğinde ne kadar acımasız bir eleştiri sağanağı ile karşılaşabileceğini gördün. Hayatında hiç resim yapmamış insanlar dahi gelip senin resmini karaladı. Oysa ikinci konumda onlardan hatalarını düzeltmelerini istedin, yapıcı olmalarını istedin. Yapıcı olmak eğitim gerektirir. Hiç kimse bilmediği bir konuyu düzeltmeye kalkmadı, cesaret edemedi. Sevgili Raciçi, mesleğinde usta olman yetmez, bilge de olmalısın. Emeğinin karşılığını ne yaptığından haberi olmayan insanlardan alamazsın. Onlara göre senin emeğinin hiç bir değeri yoktur. Sakın emeğini bilmeyenlere sunma ve asla bilmeyenle tartışma.”

Eleştiri yaparken ve de eleştirildiğimiz zaman hatırlamak gereken bir hikâye diye düşünüyorum. Tabi ki bireysel anlamda olan eleştiri boyutu için. Yoksa toplumun ortak değerlerleri ve toplumun tamamını ilgilendiren konular (özellikle yönetim kadroları) için ayrı bir eleştiri yazısı ele almak lazım gelir. Belki başka yazılarda. Tekrar buluşuncaya kadar sağlıcakla kalın, hoşcakalın.

HABER HAKKINDA GÖRÜŞ BELİRT

Yorum Yok

Bu yazı yorumlara kapatılmıştır.